Eens een keer een ander verslag, over ouwelullen, een gele Teletubbie en jonge honden van de JO17-1

19 november 2018 23:15


Helaas kon ik de wedstrijd van het 1e elftal niet bijwonen dit weekend. Zaterdagmiddag moesten we met de JO17-1 pas om 15.30 spelen bij CSV Apeldoorn. Maar een weekend zonder een verslag is natuurlijk geen voetbalweekend. Gelukkig was er desondanks nog genoeg te doen dit weekend, want vrijdagavond begon het al met weer een 45+ toernooi voor de ouwelullen.

En niet zomaar een toernooitje. Dit keer werd het toernooi georganiseerd in Loenen, onze buurtvereniging. Loenen-Eerbeek vormt, als het om voetbal gaat, al jaren een venijnig strijdtoneel. De derby’s der derby’s, ook wel de El Classico van de Veluwe genoemd. Een beetje vergelijkbaar met Real-Barca, Fenerbache-Galatasaray,  Boca Juniors-River Plate of Celtic- Glasgow Rangers. Een eeuwige strijd tussen 2 buurtverenigingen die in het verleden tot hilarische momenten heeft geleid. Van het stelen van de middenstip tot het oranje verven van de doelpalen van Loenen. We zijn inmiddels wat ouder geworden en nu blijven het bij kleine onderlinge pesterijtjes, die onder de noemer voetbalhumor vallen. Loenen had bij het laatste toernooi in Eerbeek een sticker van Loenen op onze 90-jarig jubilieumbord geplakt en een grote hoeveelheid pelpinda’s meegenomen, die we uiteindelijk aan het einde van de avond over de gehele kantinevloer terug hebben kunnen vinden. In eerste instantie wilden we dit beantwoorden door op donderdagnacht  met een drone het gehele kunstgrasveld in Loenen oranje te spuiten met in de middencirkel het logo van de ouwelullen, maar dat leek ons achteraf gezien een ietwat te vergaande tegenactie. Een tiental confettikanonnen en 100 stickers met het ouwelullenlogo leek ons een passender respons.

Aan de laatste keer dat we aan het toernooi in Loenen mee hebben gedaan, hadden we nog mooie herinneringen. Tenminste aan het voetbalgedeelte. Het toernooi werd 2 jaar geleden glansrijk gewonnen door de ouwelullen van Eerbeekse Boys. Winnen op “vijandelijk” gebied is natuurlijk het mooiste wat er is. De 3e helft ging destijds, op een klein akkefietje na, ook naar volle tevredenheid. So far so good, echter dan moet er s’nachts nog terug gefietst worden . En dat is voor sommige best lastig als de cup met de grote oren ook mee moet, het pikkedonker is, er wat drank in zit en de gekozen route over de slecht verlichte zandwegen wellicht niet de beste keuze was. Het gevolg was dat enkele ouwelullen met de fiets geheel onvrijwillig een bezoekje brachten aan de naastgelegen maisvelden of de aangrenzende sloot.

Na de overwinning van 2 jaar terug zorgde de aankondiging van het toernooi in Loenen voor een groot aantal aanmeldingen binnen onze groepsapp, waardoor het er op leek dat we een representatief team op de been konden brengen, die voor prolongatie van de titel  in aanmerking zou kunnen komen. Echter toen de datum van 16 november dichterbij kwam volgden de afzeggingen elkaar in rap tempo op. Maar liefst 4 afzeggingen, waaronder niet de minste. O.a. Hans “panna“ Preusterink,  Abel “bijna nooit aanwezig” Waterlander , Patrick “de schilder” Mulder en Freddy “liever in Oosternrijk” Hol.  De eerste drie spelers komen overigens alleen in beweging als ze de bal hebben. Van het woord meeverdedigen hebben ze nog nooit gehoord. Dus de vraag was of we ze echt gingen missen. Volgens het huishoudelijk reglement van de ouwelullen kregen ze uiteraard de gebruikelijke boete opgelegd van een kannetje bier per persoon. Mannen, die zien wij gaarne tegemoet als kleine genoegdoening voor wat jullie ons aan hebben gedaan.

Gelukkig bleven we nog wel met 10 man over, maar bij het doorlichten van de selectie, leek deze samenstelling vooraf gezien niet echt de ideale mix om in Loenen te gaan vlammen. Te weinig mensen die van uit de opvoeding groot zijn gebracht met het Eerbeek-Loenen virus.

 Laat me de selectie aan u voorstellen:

Vanwege de privacy wil ik u er vooraf op wijzen dat de namen in het verhaal geheel fictief zijn. Iedere gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval. Als u enige weerstand of zelf grote afkeer voelt bij het lezen van enkele passages beroep ik mij op de vrijheid van meningsuiting en wijs ik u er uitdrukkelijk op dat u onderstaand verhaal geheel onder het genre satire moet scharen. Mochten mensen zich toch gekwetst voelen bied ik bij voorbaat al mijn niet gemeende excuses aan.

Laten we beginnen bij één van de belangrijkste posities in het veld. De sluitpost, diegene die de ballen tegen zou moeten houden, ook wel de keeper genoemd. Normaal is Adriaan onze doelman, echter sinds Twente is gedegradeerd en sinds ze ook daar in de keukenkampioendivisie punten laten liggen zien we hem gek genoeg niet zo vaak meer bij de voetbal. Op zich vreemd want Adriaan weet dat wij als team juist een vangnet zijn voor leden als ze het moeilijk hebben. Geen cynische grapjes met een hoog afzeikgehalte, maar in dit soort zware tijden vormen wij juist het warme bad, de sterke schouder om op te huilen, die knuffel en die troostende zalvende woorden. Iets in de trant van “stel je toch niet zo aan man, je bent toch geen mietje”. Kijk met dit soort psychologisch onderbouwde opbeurende teksten, kun je tenminste wat mee, als man zijnde.

We moesten dus op zoek naar een keeper. En na een lange zoektocht van ongeveer 10 tellen viel de keuze op de ietwat corpulente praatjesmaker uit het Gooi, laten we hem gemakshalve Ernst noemen. Ernst had zich het vorige toernooi bij ZVV ook al opgeofferd, maar hij stoorde zich toen wel aan het bij elkaar geraapte tenue wat hij toen aan moest. Het was ons nooit zo opgevallen dat Ernst zo'n modeliefhebber was, maar achteraf zagen wij hem wel vaak opkijken naar zijn grote voorbeeld Peter H. Voor insiders ook wel bekend als de Roy Donders, het stijlicoon van de ouwelullen. Het setje wat Ernst destijds droeg bij ZVV was ietwat saai en stylish gezien misschien niet echt 2018, maar hij liep er niet echt mee voor lul vonden wij. Op de ovenwanten na dan, die hij droeg  i.p.v. echte keepershandschoenen. Voor het toernooi in Loenen mocht Ernst de keepershandschoenen van zijn idool Peter lenen en qua tenue had hij zich voorgenomen dat hij dit keer de show ging stelen met een opvallend, strak modern setje.  Jan, onze ex-keeper had hem geadviseerd om in ieder geval een felle kleur te nemen. Volgens onderzoek schijnen tegenstanders namelijk de neiging te hebben om op die felle kleur te mikken. Vrijdagavond in de kleedkamer was ten overstaan van de voltallige selectie de presentatie van het nieuwe keeperstenue van onze Ernst. En ik moet zeggen hij had erg goed geluisterd naar het advies van Jan. Misschien wel iets te goed. Dit was wel de overtreffende trap van fel. Het fluorescerende kanariegele tenue deed zeer aan de ogen. Maar nadat onze ogen enigszins gewend waren konden we niet anders toegeven dat het er professioneel en zelfs onweerstaanbaar sexy uitzag. Toen ik hem van een afstandje observeerde, terwijl hij daar onbeweeglijk in de goal stond,  trots rondkijkend, volledig uitgelicht door de lichtmasten op het kunstgras van Loenen, deed hij me aan iemand denken. Ik kon er eerst niet opkomen en ik dacht even dat hij qua postuur iets van Piet Schrijvers had, maar toen hij ging bewegen wist ik het meteen. De ietwat stijve ongecontroleerde bewegingen in het het peervormige gelige pak. Ja het kon niet anders. Dit was sprekend LaaLaa van de Teletubbies. En die moest ons doel gaan verdedigen.

Naast de hierboven genoemde Gooische afvaardiging bestond een groot deel van de selectie uit een multiculturele afspiegeling van de Eerbeekse bevolking. Alhoewel, Eerbeekse is niet helemaal het juiste woord. Wij hebben bij de ouwelullen namelijk een uitzettingsbeleid, waar de IND nog wat van kan leren. Wij hebben namelijk ooit eens 2 vluchtelingen in onze groep opgenomen. Twee trieste gevallen dachten wij in eerste instantie. Eén met Italiaanse achtergrond en eentje met Indonesische voorouders. Voor het verhaal zouden we ze Nino en Manuel kunnen noemen. Nino, ook wel de “Sorry” Italiaan genoemd. Dat komt omdat hij bij iedere pass die hij geeft vooraf al sorry zegt. Ik hoef u denk ik niet uit te leggen waar de pass dan uiteindelijk terecht komt. Al snel kamen wij er achter dat Nino en Manuel helemaal geen echte politieke vluchtelingen waren. Nino bleek stiekem een ordinaire dozenvouwer te zijn, met een uit de hand gelopen midgetgolfhobby en Manuel bleek een illegale autopoetshandel te hebben, waarbij hij in de weekenden wat bijkluste met het verkopen van loempia’s vanuit zijn minicaravan. We konden deze illegale activiteiten natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Geen jarenlange procedures, maar beiden werden direct ons dorp uitgezet en in Loenen geplaatst. Maar wij zijn wel een sociale club. Beide werden niet in een asielzoekerscentrum opgesloten, maar geplaatst in een riante villa. En ze mochten nog wel lid blijven van de ouwelullen, anders zouden we immers de subsidie mislopen.  Echter met beide woonachtig in Loenen hoef je niet te verwachten dat ze, na deze uitzettingsprocedure,  op hun nieuwe grondgebied de Eerbeekse eer hoog gaan houden.

Na de uitzetting volgde destijds een grootscheeps onderzoek en in het kader van het “follow the money” principe kwamen we al snel uit bij het financiële brein van de organisatie. Don Ricardo bleek ook al jaren lid te zijn van de ouwelullen, echter met zijn Sardijnse achtergrond was uitzetting naar Loenen niet een goede optie. Nino is namelijk Siciliaans en die 2 culturen liggen elkaar niet echt. Sicilianen schijnen nogal opscheppers te zijn volgens de inwoners van Sardinië en volgens de Sicilianen doen Sardijnen iets wat ik hier beter niet kan vertellen, maar het was iets met schapen geloof ik. Uiteindelijk werd door de ouderlingen besloten om de residentie van Don Ricardo te verplaatsen naar het gebied grenzend aan Laag Soeren i.p.v. Loenen. Naast Ricardo en Nino was er nog een twijfelachtig figuur met vermeende Italiaanse roots. Tenminste dat vermoeden bestaat gezien zijn Italiaanse Mario-achtige naam en zijn geringe lengte. Hangende het onderzoek is hij met zijn gezin alvast op de Loenense grens geplaatst.

Naast de dubieuze figuren hierboven maakte nog een import Groninger onderdeel uit van de selectie. Theo is voor een noorderling een supergezellige jongen voor de groep maar 1 blik op de lege Euroborg en we weten allemaal hoe het Groningse voetbal er tegenwoordig voor staat. Met dat in het achterhoofd mochten we van Theo niet verwachten dat hij nu even de Arjan Robben uit ging hangen.

Dan hebben we met Rob nog de helft van een tweeling uit het Westen des lands, die ooit samen met zijn broer voor de liefde in Eerbeek kwam wonen en daar pas rond zijn 50e begon met voetballen.  En als je zo laat begint met voetballen wordt je van een Rob niet ineens een Robinho zullen we maar zeggen.

Hoewel Danny, nummer 8 van de selectie, zijn opleiding bij SCS in Laag Soeren had genoten hadden we gezien zijn ADHD-achtige energie nog wel het nodige vertrouwen dat hij het voortouw zou gaan nemen. Echter toen deze Vitesse-hooligan het voorbeeld van Nino en Manuel volgde en ook een maillot van moeders de vrouw aantrok vervloog ook deze hoop als sneeuw voor de zon. Het is maar goed dat we geen NEC-supporters in de groep hebben, want anders had het bekende liedje door de kleedkamer geklonken; “het zijn de homo’s yes, yes, het zijn de homo’s van Vites”.

Dan blijven er nog 2 echte Eerbekenaren over, waarbij de schrijver van dit stukje ook wel de man van glas wordt genoemd. Bij het vorige toernooi was het na 5 minuten al over, dus ook niet echt het type waar je even de oorlog mee gaat winnen. Bleef over onze 67-jarige nestor van de ouwelullen, luisterend naar de naam Henk. Veruit de oudste lul van allemaal. Wel eentje met de meeste levenservaring als het om Eerbeek-Loenen gaat, echter de vraag is of hij die ervaring over zou kunnen brengen. Henk is namelijk nogal stille geSLOTen jongen, waar je de woorden uit moet trekken. Maar misschien zou hij als SLOT op de deur nog van waarde kunnen zijn.

Al met al een gekleurd gezelschap, die in Loenen de eer hoog moest gaan houden.  Jammer genoeg had de organisatie het niet aangedurfd om Loenen en Eerbeek in dezelfde poule in te delen. Op zich wel te begrijpen omdat Loenen in Eerbeek een pijnlijke 4-0 nederlaag had moeten verwerken.

De eerste wedstrijd tegen Alexandria ging nog best goed. Het gele gevaarte in ons doel eiste direct een hoofdrol op. Met geweldige reddingen ontdeed hij zich knap van de eerder gemaakte vergelijking met de gele Teletubbie. De wedstrijd eindigde in 0-0 en dat is op zich een mooie start van het toernooi als je daarna weet te groeien in het toernooi. Echter de organisatie had het zo ingedeeld dat we maar liefst 2 wedstrijden van 18 minuten achter elkaar moesten gaan spelen. Dat is maar liefst 36 minuten achter elkaar en dat bleek een te zware belasting, zowel fysiek as mentaal. Groeien in het toernooi leek dan ook uitgesloten. Er stond immers ook nog een afmattende 3e helft op het programma. De 2e pot tegen Albatross ging verloren en ook de 3e tegen de latere winnaar Orderbos. Hoewel we in de die laatste wedstrijd nog wel veerkracht toonden door van een 3-0 achterstand terug te komen tot 3-2. De paniek sloeg toe bij Orderbos, maar ze hadden geluk dat ze gered werden doordat LaaLaa een voorzet door zijn handschoenen liet glippen. Jammer maar ieder nadeel heb zijn voordeel. De 3e helft kon extra vroeg beginnen en met deze selectie waren we nu ineens wel dominant aanwezig. Beetje bier drinken, beetje zingen, hier en daar een stickertje plakken. Het was nog lang gezellig. Complimenten aan Loenermark voor de organisatie weer. De harde kern ging voor de 4e helft nog even een afzakkertje halen bij Nino, maar of dat nou zo verstandig was. Ik was in ieder geval blij dat we met de JO17-1 pas om 15.30uur moesten voetballen en nog even heerlijk kon uitslapen.

Van de ouwelullen op vrijdagavond naar de jonge honden van de JO17-1 op de zaterdagmiddag. Bij CSV Apeldoorn bleek het een gezellige drukte te zijn. Ik vond de kaartverkoop, de luide muziek, de vlaggen en skydancers wat overdreven voor een wedstrijd van de JO17, maar al snel bleek dat deze sfeeracties niet voor ons waren maar voor de thuiswedstrijd van het 1e elftal van CSV.  Na het onnodige, maar spectaculaire gelijke spel van vorige week was dit een belangrijke wedstrijd voor ons. Beide ploegen hadden een gelijk aantal punten en zonder Giorgyo en Joost konen we helaas niet compleet aan de wedstrijd beginnen. Gelukkig as Fabian van de JO15-1 bereid om als gespeelde wissel mee te gaan, waardoor we alsnog met 13 spelers tot onze beschikking hadden. De eerste 20 minuten gaven we CSV teveel ruimte om te voetballen en daar maakte de thuisploeg dankbaar gebruik van. Nadat we op 1-0 achterstand kwamen pakten we echter meer het initiatief en kwamen we steeds beter in de wedstrijd. Dit resulteerde voor de rust ook in enkele kansen en hoewel deze niet werden benut bood dit wel hoop voor de 2e helft.

In de rust volgden een tactisch omzetting door de buitenspelers van positie te wisselen, waardoor Kelvin tegen de tragere linkerverdediger kam te spelen. De bedoeling was om CSV korter aan te pakken en iets hoger druk te zetten. Met het inbrengen van Renzo op het middenveld hoopten we wat meer rust en voetbal te brengen en dat pakte goed uit. We pakten direct het initiatief en dat resulteerde als snel in een dik verdiende gelijkmaker via een afstandsschot van Mats. Eerbeek werd steeds domininanter en CSV stond met de rug tegen de muur. Kans op kans volgde, en het was wachten op een 2e Eerbeekse treffer. Echter geheel tegen de verhouding in scoorde de thuisploeg uit één van de spaarzame counters de 2-1. Wat een enorme tegenvaller. Zo goed spelen en dan geheel tegen de verhouding weer op achterstand komen. Met de inmiddels ingevallen Fabian, die overigens moeiteloos meedraaide op het middenveld, gingen we 1 op 1 spelen. Lange Mats ging naast Mike in de spits spelen en hetzelfde recept als vorige week moest uitkomst gaan bieden. En daar hoefden we niet lang op te wachten, want al snel wist Mike te profiteren en op fantastische wijze de 2-2 binnen te schieten. Een heerlijke goal, maar niet genoeg voor de mannen van de JO17-1. Zij geloofden in de overwinning en roken bloed. Eerbeek domineerde ook het slot van de wedstrijd volledig en ging op jacht naar de zo verdiende voorsprong. En die kwam er en wederom was het Mike die alle frustraties van zich af schoot en de bal kiezelhard tegen de touwen schoot. Eindelijk viel het geluk eens aan onze zijde. Alhoewel geluk, deze overwinning was gewoon terecht. Een compliment van een trotse trainer voor de spelers die als één team de 3 punten uit het vuur hebben gesleept.

Een team die wat ongelukkige wedstrijden heeft gespeeld, en niet altijd de scherpte op kan brengen die ze nu wel hebben laten zien. Een team die zeker mogelijkheden heeft om nog verder door te groeien. We hebben jammer genoeg 3 wedstrijden onnodig gelijk gespeeld. Als we die hadden gewonnen en dat zat er echt in hadden we gewoon 2e gestaan. Nu is het zaak om de resterende potjes tot aan de winterstop met dezelfde spirit in te gaan. Wie weet wat er dan allemaal nog kan gebeuren. Volgende week tegen Oene thuis om 14.30. Weliswaar niet om 15.30uur maar voldoende tijd voor de boys om uitgeslapen aan de wedstrijd te beginnen lijkt me.

 

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!