JO17-1 kan nog wat leren van super relaxte ouwelullen

27 november 2018 14:15


Zaterdag 24-11-2018. Helaas wederom geen verslag van het 1e die een uitwedstrijd tegen hekkensluiter Almen moest afwerken. Wij speelden met de JO17-1 thuis tegen Oene om 14.30 en helaas lukt het niet om op 2 plekken tegelijk te zijn. Vorige week ging het prima zonder de verslaggever, gezien de 1-5 overwinning in Winterswijk, dus ik had alle vertrouwen dat dat in Almen ook zou gaan lukken. Echter leider Frits waarschuwde op donderdagavond al dat Eerbeekse Boys spelend tegen de nummer laatst nooit zo’n goede combinatie is geweest. En als Frits dat zegt dan hoeft niemand dat in twijfel te trekken. Gelukkig liep het toch nog goed af bleek later, maar moeizaam was het wel.

Na de mooie overwinning met de JO17-1 vorige week tegen CSV Apeldoorn, stonden we weliswaar op de 7e plek, maar met maar 4 punten achter op de nummer 2. Met Oene op het programma, die 2 punten voor ons stond, konden we met een overwinning een mooie stap naar boven zetten. Dat zou een geweldige prestatie zijn. In aanloop naar de wedstrijd kreeg het team helaas nog wel wat tegenvallers te verwerken. Giorgyo raakte 2 weken geleden tijdens de training  ernstig geblesseerd aan de liesstreek. Tijdens de afsluitende partij gleed hij uit, terwijl zijn standbeen bleef staan. Omdat hij zelf wat voelde scheuren, flink kermde van de pijn, maar vooral omdat hij zomaar een keer voor een minuut niets te vertellen had, leek het ons verstandig om toch naar even naar het ziekenhuis te gaan. Daar liepen 2 jonge vrouwelijk artsen, waarvan er eentje bij het liesonderzoek ervoor zorgde dat onze Giorgyo nog minder praatjes kreeg. Voor een jongeman Het blijft toch wat ongemakkelijk als een vrouwelijke arts dan even in je boxers moet kijken en voelen. De trainer bekeek geamuseerd het tafereeltje van een afstand en zag dat de arts niet echt onder de indruk was van wat ze daar aantrof. Vermoedelijk had Giorgyo zijn teamgenoten later een heel ander verhaal verteld, want ineens begonnen andere spelers ook over pijn in de liesstreek te klagen. Bas was de eerste die een ritje naar het ziekenhuis ook wel zag zitten, echter hij werd geheel tegen zijn zin door de begeleiding naar de huisarts en aansluitend naar onze mannelijke verzorger gestuurd. Lars kreeg afgelopen donderdag ook al wat lichte liesklachten, maar had kennelijk het verhaal van Bas meegekregen en bleef stug doortrainen. Tot overmaat van ramp besloot Harm-Jan ook nog eens aan zijn toekomst te gaan werken en een open dag te gaan bezoeken, waardoor we nog 11 spelers over hielden. Gelukkig speelde de Jo15-1 thuis om 12.30uur en konden we 2 gespeelde spelers lenen van het team van Peter Sneeuw. In de warming-up kregen we de volgende domper te verwerken. Lars gaf aan dat het echt niet ging met zijn lies. En hoewel hij al hoopvol met het telefoonnummer van de spoedeisende hulp in zijn hand stond, hadden we op dat moment echt geen tijd om zijn dromen waar te maken. De wedstrijd stond immers op het punt te beginnen.

Er moest even snel geschakeld worden en Justin, die net een hele wedstrijd bij de Jo15-1 had gespeeld, moest noodgedwongen in de basis starten. In de tussentijd wist Peter Sneeuw voor nood nog Timo van de JO17-2 te regelen, die onderweg terug waren van een uitwedstrijd. Niet echt een ideale voorbereiding, maar na de eerste paar rommelige minuten, pakten we het initiatief en dat gaven we eigenlijk niet meer weg. Justin, die als eerstejaars JO15-speler, direct voor de nodige dreiging zorgde. Mooi om te zien dat zo’n jonge speler lekker ongedwongen met een hogere lichting mee speelt. Nog mooier was het dat hij zijn goede spel wist te belonen met de openingstreffer. De rest van de eerste helft bleven we de wedstrijd domineren. Oene beperkte zich vooral tot het spelen van lange ballen, die meestal ook nog eens over de zijlijn verdwenen. Wij waren duidelijk de enige ploeg die probeerde te voetballen. Een goede eerste helft met als enige minpuntje dat we het overwicht niet in een grotere voorsprong wisten te vertalen.

In de rust werden nog even de puntjes op de i gezet. Er werd gewezen op het risico van verslapping. Oene probeerde in de 2e helft met iets meer opportunisme en strijd in de wedstrijd te komen. Echter door een foutje in de opbouw achterin zorgden wij ervoor dat Oene in de wedstrijd kwam. Geheel tegen de verhouding in stond het ineens 1-1 en moesten we weer op jacht naar de voorsprong. Jammer genoeg kreeg Joost, een trap tegen zijn voet, waardoor hij niet meer verder kon. Dat was en aderlating, want hij speelde centraal op het middenveld een goede wedstrijd. Stijn was de 2e wissel van de JO15-1, die als rechtsback inviel, waardoor Mehmet doorschoof naar het middenveld. En ook Stijn moet ik de complimenten maken, want die viel foutloos in. Prima invalbeurt. Na de 1-1 werd ons spel wat onrustig, te gehaast en leek het soms of we een beetje in het spel van Oene mee gingen in plaats van het verzorgde spel te alten zien van de eerste helft. We bleven wel veruit de betere ploeg, maar helaas wisten we ons zelf niet te belonen. Wederom een gemiste kans. Dit was het vierde gelijke spel al deze competitie, waar we eigenlijk een overwinning verdienden. Rest ons nog om Justin, Stijn Timo en Peter weer te bedanken voor de hulp. Laten we hopen dat het mysterieuze liezenprobleem ons niet nog meer parten gaat spelen. En als team is scorend vermogen s dus nog een puntje waar we aan moeten werken de komende periode.

Een stage bij de ouwelullen is misschien een goede voor de ontwikkeling van jongens van de Jo17. Want afgelopen zondag was het weer een waar doelpuntenfestijn. Jammer dat er tegen het hoge aantal doelpunten een lage opkomst stond. Deze zondagmorgen waren er maar 6 ouwelullen present om hun kunsten te vertonen in de frisse ochtendlucht. 3 tegen 3 op een net iets te groot veld beloofde een zware aanslag te worden op de oude stijve spieren en stramme botten van de toch al op leeftijd rakende aanwezige ouwelullen. Het ene team met een gemiddelde leeftijd van 50,67 jaar bestond uit Robinho van Z., Peter “de stylist van het Oosten” H. en Theo “de Grunninger”. De gemiddelde leeftijd van het andere team lag met gemiddeld 55 jaar wel wat hoger. Het oudere team bestond uit de linksbenige  Ernst “Messi”, Opa Henk “Slot op de deur” en ondergetekende ook wel “de man van glas” genoemd, die overigens al weken door voetbalt met een liesblessure, zonder enige vorm van medisch verzorging. (JO17 eat your heart out) Het oudere team, laten we het gemakshalve Barca noemen, deed zijn naam eer aan. Onder leiding van een weergaloze Ernst “Messi” werd met het ultieme tikkietakkie voetbal de tegenstander compleet van de mat gevaagd. De tegenstander kon geen weerstand bieden aan het hogeschool voetbal van het gevreesde trio. Henk had zelfs nog tijd om tussendoor het veld nog even te rollen, tenminste we hadden het idee dat hij dat aan het doen was omdat hij zo frequent op de grond lag. Het kan ook vermoeidheid zijn geweest want ik heb Henk nog nooit zo vaak diep zien gaan op zondagmorgen. Meestal blijft hij achterin hangen en heeft hij qua diepgang zijn kruid de avond ervoor al verschoten vermoeden wij. Daarnaast dreef hij Theo, de jongste van het veld, tot grote wanhoop door hem keer op keer van het scoren af te houden. Als wijze van een sociaal gebaar wilden we Theo in de vorm van een praatsessie uit het diepe dal trekken. Het aanbod werd resoluut afgewezen door Theo. Praten, dat kon hij immers thuis ook wel. Al met al was het met al die vele goals het lastigst om de stand bij te houden, maar ik geloof dat met een eclatante overwinning van ongeveer 25-12 de vernedering compleet was. Snel even onder de warme douche en dan tijd voor een heerlijk biertje. De douche duurde iets langer dan normaal. Tenminste voor Henk, die zijn wekelijkse haarwasbeurt op deze zondagmorgen gepland had. En dat is niet slim als je dan net in het midden staat onder de douche tussen 2 andere ouwelullen met 2 volle flessen shampoo in de aanslag. Als je dan denkt dat je net je shampoo hebt uitgespoeld wordt er door je maten doodleuk nog een lading op je hoofd gespoten. Henk deed verwoede pogingen om de niet aflatende schuimexplosie op zijn hoofdhuid uit te spoelen. 10 minuten lang zagen we hem ploeteren onder de douche, maar zonder resultaat. Een man met zijn ervaring had ook moeten weten, dat je dit soort voetbalhumor gewoon over je heen moet laten komen. Iedere voetballer weet dat dit doucheritueel altijd op dezelfde wijze eindigt. Velen onder ons hebben het meegemaakt, maar zullen het nooit in het openbaar toegeven. Terwijl je met je ogen dicht druk bent om de shampoo uit te spoelen, lijkt het even of je in de meest luxe douchecabine vertoeft, waarbij er van allerlei kanten warme stralen op je lichaam worden gespoten. Die weldadige massagejets lijken in eerste instantie uit de muur te komen denk je, maar dan herinner je ineens dat je in de kleedkamer van Eerbeekse Boys staat te douchen en er alleen maar een douchekop boven je hoofd zit en weet je helaas hoe laat het is. Het enige voordeel is dat die warme stralen meestal wel het einde van het doucheritueel aangeven en je kunt stoppen met het uitspoelen van de shampoo. Het laatste beetje schuim kun je als afsluiting dan nog even gebruiken om de restanten van de “golden shower” mee weg te spoelen.  Uit respect voor Henk, hebben wij besloten om in ieder geval in dit verhaal te melden dat we de warme stralen achterwege hebben gelaten. En Henk is veruit de oudste van de groep en oudere mensen worden meestal wat vergeetachtig en het kan maar zo zijn dat hij, het hele ritueel, die hij overigens iedere zondag ondergaat, zich niet eens kan herinneren. Dat is maar goed ook. Hij komt in ieder geval wel iedere zondagmiddag thuis met een heerlijk zacht en fris ruikende haardos.

We konden nog even snel één kannetje bier nuttigen en het gebruikelijke balletje mayo, want het bestuur van de ouwelullen had een relaxsessie belegd bij de sauna. Maar eerst moest de overwinning nog even gevierd worden. Naast de bal gehakt had Peter voor een fruithapje gezorgd. Gewoon allemaal te koop in de kantine van Eerbeekse Boys hè. Naast fruit stond er dit weekend ook al snert op het menu. Goed om te zien dat er allerlei culinaire initiatieven worden ontplooid. Voor sommigen van de ouwelullen was de omschakeling van het fruit naar de bal gehakt nog wat moeilijk en voor we het wisten was er een nieuwe snack geboren. Mandarijn met mayo schijnt een onweerstaanbare combi te zijn. In de hoop dat deze ongewoon gezonde hap niet op ging spelen in de sauna vertrokken we snel nog even naar huis om ons klaar te maken voor wat later een onvergetelijke middag en avond zou worden.

Het komt niet vaak voor dat 5 mannen samen naar de sauna gaan. In de sauna kom je regelmatig groepjes vrouwen tegen, maar neemt u van mij aan dat het bestuur van de ouwelullen 5 moderne geëmancipeerde mannen zijn, die ook het recht hebben om af en toe even uit de sleur van het huishouden getrokken te worden. Even weg van de vrouw en kinderen, lekker ongedwongen zeuren over hoe zwaar je het thuis hebt. Dat je soms het gevoel hebt er helemaal alleen voor te staan bij het runnen van het gezin. Even je diepste gevoelens kunnen delen met soortgenoten, omdat je partner jou emotionele kant niet altijd begrijpt. Ook een mooi moment om als bestuur zijnde even te evalueren, terugkijken naar het verleden en vooruitkijkend naar de toekomst in een setting waarin je open en eerlijk naar elkaar kan communiceren. Je zou het de naakte waarheid kunnen noemen. En waar kun je dat het beste doen? Inderdaad in een situatie, waar je jezelf letterlijk en figuurlijk volledig bloot moet geven.

Onderweg naar de sauna werd Nino door de groep mannen nog even in de zeik genomen, door te vragen waar hij toch bleef. Nino was in de veronderstelling dat hij toch opgehaald zou worden, maar de mannen deden net alsof we op de parkeerplaats van de sauna hadden afgesproken. Okay, okay dan heb ik het verkeerd begrepen en dan rijd ik zelf wel hoorden we Nino enigszins teleurgesteld door de telefoon zeggen, terwijl wij met 4 man om de hoek bij zijn huis stonden te wachten in de Mercedes (instapmodel) van Ernst. Kinderachtig geintje weer, maar wij konden er kostelijk om lachen. De middag was begonnen……

Aangekomen bij de receptie van de sauna, stond daar al een heel regiment aan jonge aantrekkelijke masseuses opgesteld met de vraag of we nog interesse hadden in een ontspannende massage. Je zag de dames hoopvol en verlekkerd kijken naar de vijf knappe, goedgebouwde, charismatische mannen. De teleurstelling was groot bij de dames toen het ogenschijnlijk aantrekkelijke aanbod resoluut werd afgewezen door de 5 mannen, die zich uit respect en liefde voor hun eigen vrouw niet wilden laten betasten door deze wel erg gretig ogende dames.

 

 

Na dit aanbod gingen de mannen toch maar even koud afdouchen om heel even af te koelen. Voordat we aan de eerste opgieting zouden beginnen hadden we besloten om eerst maar eens rustig op te warmen in de Banja sauna, waar ik u later meer over zal vertellen. Ernst vleide direct zijn vermoeide lichaam neer op één van de bovenste bankjes van de sauna en sloot zijn ogen. Tevreden was hij over hoe hij vanmorgen revanche had genomen op hetgeen vorige week had plaats gevonden. Ongewild dwaalden zijn gedachten weer even af, terug naar die bewuste traumatische vrijdagavond in Loenen. Het 45+ toernooi bij Loenermark, waar hij de gebrek aan steun had gevoeld van de jongens. In de kleedkamer werd er al lacherig gedaan over zijn nieuwe kanariegele keeperstenue, waar hij zelf zo trots op was geweest. Ook Herma had hem woest aantrekkelijk gevonden zei ze, of zou ze dat ook gelogen hebben uit haar liefde voor hem? Allemaal twijfels die de afgelopen peridode meester van hem hadden gemaakt. De eerste wedstrijd was hij nog het mannetje met enkele goede reddingen, maar in de volgende wedstrijden ervaarde hij aan den lijve dat je als ster snel kan vallen. De kritiek van de jongens op zij optredens waren niet mals. Die avond had hij zich groot gehouden, maar de afgelopen week had hij zich ieder avond in slaap gehuild in de armen van zijn lieftallige echtgenote. Die lange nachten, waarin zijn betraande gezicht, troostend aan de weelderige boezem van zijn vrouw werd gedrukt, hadden een helende werking op het zelfvertrouwen van hem gehad. Want vanmorgen had hij er weer gestaan. Hij was boven zich zelf uitgestegen en had respect afgedwongen met zijn indrukwekkende loopacties, zijn onnavolgbare schijnbewegingen en de geweldige goals die hij had gemaakt. Maar nu hij hier op dat bankje lag voelde hij wel dat zijn geteisterde lijf wel flink protesteerde na deze zware inspanning. De warmte van de sauna deed zijn spieren goed. Uit zijn ooghoeken zag hij, aan de overkant van de sauna, zijn medeleden van het bestuur jaloers opkijkend naar zijn afgetrainde lichaam. De mannen leken zwaar onder de inruk te zijn van zijn prestaties die morgen. Uit de blik in de ogen van de 4 mannen leek hij volledige adoratie waar te nemen richting zijn persoon. Hij voelde zijn zelfvertrouwen weer groeien. Hij was weer het mannetje, het alfamannetje van de groep welteverstaan.

Tegenover hem zaten 4 zwetende mannen zwijgzaam, toe te kijken hoe het kolossale in en in witte lijf, ongegeneerd en pontificaal met de buik omhoog op het houten bankje was neergeploft. De 4 mannen waren blij dat ze aan de ander kant van de sauna waren gaan zitten zodat niemand van de aanwezigen enige verband kon leggen met de witte man op de Obelisk handdoek, die zich enigszins vreemd gedroeg. De hitte begon de man kennelijk naar zijn hoofd te stijgen en het leek er op of hij in een soort van trance verkeerde. Hij begon zichzelf schouderklopjes te geven, op de borst te slaan en in de verder stille sauna hoorde je hem zachtjes de melodie van een oude hit van Peter Blankert neuriën. De ouderen onder ons zullen de tekst wel kennen.

't Is moeilijk bescheiden te blijven
Wanneer je zo goed bent als ik
Zo stoer, zo charmant en zo aardig
Dat zie je in één ogenblik
Ik denk als ik kijk in de spiegel
Daar staat een geweldige vent
't Is moeilijk bescheiden te blijven
Voor een kerel met zoveel talent (jaja)

De 4 overige mannen voelden een vorm van plaatsvervangende schaamte opkomen voor het 5e hallucinerende lid. Helemaal toen hij ogenschijnlijk in een fase belandde van volledige ontspanning. Het leek er op dat die ontspanning kennelijk door sloeg  op al zijn spieren, want de 2 dames die zojuist bij hem waren gaan zitten stonden ineens op en zochten een plekje verderop in de sauna ver uit zijn buurt. Nee hè, hij had er stiekem toch niet eentje laten waaien?

Na de Banja sauna volgde uiteraard weer een koude douche en gingen we richting de zoutkristalgrot, een zoutwaterbad in een grot, waar je door de grote hoeveelheden zout in het water automatisch bleef drijven, zelfs met wat kilootjes te veel. Een vreemde gewaarwording voor menigeen. In de grot voelden we ons al snel op het gemak. Je zou het een “men cave” kunnen noemen. Als snel vergaten we iedereen om ons heen totdat één van de saunamedewerkers er ons op attendeerde dat het de bedoeling was dat zoutwaterbad in stilte ervaren moest worden. Ik zei nog zo, geen bommetje……

Tijd om de grot te verlaten en op zoek te gaan naar de relaxruimte voor een eerste wijntje, alwaar Patrick als een waar vinoloog een poging deed om de aangeboden Pinot Grigio voor te proeven. De ober leek heel even van zijn stuk gebracht toen hij de opmerking kreeg dat de wijn (met schroefdop) toch wel naar kurk smaakte. De wijn werd begeleid door een combinatie van sushi en bitterballen en met dit bodempje waren we klaar voor de eerste opgieting. We kozen voor de muziek opgieting in de Kelo sauna, waar onder het genot van muziek de warmte gecombineerd met de geur van diverse etherische oliën door de cabine werd verspreid door de met handdoek wapperende saunameester. Na deze heerlijks eerste sessie gingen we op advies van de saunameester richting het dompelbad voor de noodzakelijk afkoeling. Daar aangekomen vroegen we ons af of dat nu daadwerkelijk wel een goed idee was. Echter we wilden niet voor elkaar onder doen en als echte stoere mannen liepen we heen en terug door het ijskoude dompelbad. Bij onze handdoek aangekomen keken we eens naar beneden en was er van onze mannelijkheid niet veel meer overgebleven. Tijd om even op te warmen dus. Inderdaad tijd voor een wijntje. En op zoek naar een tv scherm waar we even de Formule1 konden volgen. De lieftallige serveerster deelde ons helaas mede dat die er niet was, maar dat ze wel even bereid was om te gaan informeren naar de uitslag. Helemaal toen Ernst haar had mee gegeven dat ze niet alle 20 rijders hoefde te onthouden en we met de eerste 3 ook tevreden waren. Na het 2e flesje wijn moesten we snel naar de Azië sauna voor de volgende opgieting, maar niet voordat onze Nino voor de zoveelste keer naar het toilet moest. De overige mannen probeerden hem al een complex aan te praten dat er iets niet goed met hem was en dat hij maandag maar even naar de huisarts moest. Het vele plassen gecombineerd met fenomeen dat we Nino voor het eerst in zijn leven hadden zien zweten baarden ons ernstig zorgen.

Na de plaspauze en de opgieting sloeg de vermoeidheid toe en zochten we de Oosterse rustruimte op, alwaar allemaal bedden voor ons klaar stonden. De 2 dames die daar al lagen schrokken van de 5 mannen die hun rust verstoorden en stonden direct op en verlieten de ruimte. De 4 mannen keken verwijtend om naar Ernst, maar die zweerde bij hoog en laag dat hij de volledige controle over al zijn spieren weer terug had. Onder het dekentje was het heerlijk toeven totdat en een oudere man de ruimte betrad en voordat zijn hoofd het kussen raakte al luidruchtig begon te snurken. De rust was verstoord. Tijd voor een wijntje dan maar en tijd om even lekker een hapje te eten. Al dat gezweet maakt hongerig en de saté van kippendijen bleek een goede keuze. Goed passen bij de Pinot Grigio. Om het één en ander te neutraliseren werd het eten afgesloten met 1 espresso, 3 iced coffee met slagroom en een koffie met Amaretto met ijs. Het eten had ons goed gedaan en we waren klaar voor de volgende ronde, maar niet voordat Nino zijn gebruikelijke plasje had gedaan.

De volgende opgieting was een speciaal ritueel die plaats zou vinden in de Banja sauna waar we al eerder waren geweest. De Banja is een Russische sauna waarin de warmte wordt verspreid d.m.v. het zwaaien van in berkenthee gedoopte berkentakken. Het besprenkelen van je lichaam met deze berkenthee schijnt goed te zijn voor je huid en je haar, waardoor 4 van de 5 mannen, gezien onze terugtrekkende haargrens, hoopvol aan de opgieting begonnen. Voor Rob kwam de sessie echt te laat. Ernst, Patrick en ik hadden een plaatsje bovenin bij de kachel uitgekozen en dat bleek achteraf niet de beste keuze. De dame die de opgieting verzorgde werd behoorlijk opgezweept door de Russische volksmuziek, waardoor de temperatuur flink opliep. Zo hoog dat we op het laatst het idee hadden dat we kokende hete Berkenthee in onze bakkes werd gegooid. Een intense en pittig Russisch ritueel, die toen we buitens stonden toch wel prettig aan voelde, ondanks de ietwat verhoogde hartslag. De koude douche zorgde ervoor dat het hartritme weer op een normaal niveau werd gebracht. Tussendoor werd er nog even gezwommen en gebubbeld en spraken we af om nog één opgieting of ritueel bij te wonen en dan de avond af te sluiten met een wijntje.

De eerstvolgende mogelijkheid was een belevenis die de droomreis werd genoemd. Een klankmeditatie in een traditionele nomadentent ook wel Yurt genoemd klonk voor ons mannen een nogal zweverige gebeurtenis, maar na alles wat we al overwonnen hadden lieten we ons meeslepen met onze vrouwelijke hormonen. Bij de Yurt aangekomen werden we verzocht om buiten in de vrieskou rond het kampvuur te wachten. De combinatie van de kou, de wijn en het vuur zorgde er voor dat we al snel onze eigen rituelen gingen verzinnen. Het duurde maar even voordat we als Indianen een één of andere oorlogsdans aan het uitvoeren waren rondom het kampvuur. Gevolgd door een nieuw sensationeel “hotballs” ritueel, die ik hier in detail niet verder toe kan lichten.

Het ritueel werd verstoord door een lieftallige dame die ons in haar Yurt uitnodigde. In de sfeervol oosters ingerichte Yurt werden we verzocht om te gaan liggen op de Perzische tapijten en onze ogen te sluiten. Wat er daarna volgde was inderdaad te zweverig voor woorden. Rust en ruimte creëren om bij je dieper ik te komen zijn teksten die ons nuchtere Hollandse jongens bijna in de lach deed schieten. Gelukkig konden we ons nog net inhouden anders zouden we gierend van de lach de Yurt uit zijn gebonjourd. De klankmeditatie bestond uit allerlei geluiden veroorzaakt door klankschalen, trommels, bellen waarbij de geluiden en trillingen ervoor moesten zorgen dat je los komt van je gedachten en je emoties en zodoende tot volledige ontspanning zou komen. De enige die zich volledig ontspande was Rob, die in no time de hele klankmeditatie verstoorde met zijn gesnurk. Jammer dat als je zo’n sessie serieus probeert te benaderen er altijd iemand is die het zo wreed weet te verstoren. Zo’n 10 minuten later had Rob de complete Yurt zo’n beetje omgezaagd eindigde de sessie. Zo’n klankmeditatie werkt voor ons niet echt ontspannend. Geef ons maar gewoon een wijntje. Dat leek ons dan ook een goed plan om de avond mee af te sluiten. Met een wijntje bij de openhaard kwamen we tot de conclusie dat we echt hebben kunnen genieten van een heerlijke relaxdag. Even mannen onder elkaar, zonder dat een vrouw ons verteld wat te doen. Het gelukzalige moment was echter van korte duur. Zonder aankondiging werden we door de dame die kennelijk de leiding had over de horeca terug gebracht naar de realiteit. Of we wel even op wilden passen als we naar huis reden met  4 flessen wijn. De nogal streng ogende dame was vergeten te informeren of we überhaupt met de auto waren, hoe we de inhoud van de flessen verdeeld hadden over de bob en de inzittenden en dat deed ze het ook nog eens waar andere gasten bij waren. Jammer dat je je als man dan zo voelt aangevallen door een bevooroordeelde vrouw. Gekscherend gaf één van de mannen, ik weet niet meer wie, aan dat we juist hier waren gekomen om te ontvluchten aan een vrouw die je de les leest en dan gebeurt het aan het einde van de avond alsnog. Een kleine domper op het geheel, waardoor we alsnog een beetje gestrest en opgefokt in de auto naar huis reden. Des te reden meer om thuis snel nog even een wijntje te nemen voor het slapen gaan. Al met al was het een geweldige dag mannen. Bedankt voor jullie gezelschap, de diepgaande gesprekken en wat hebben we enorm gelachen. Zeker voor herhaling vatbaar. 

p.s. Nino succes bij de dokter.

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!