JO17-1 valt in herhaling…

4 december 2018 22:45


Voor de Jo17-1 stond zaterdag 1-12-2018 de uitwedstrijd tegen KCVO op het programma. Met nog steeds 3 geblesseerde spelers in de gelederen, vertrokken we in eerste instantie maar met 11 man richting Vaassen. De 3 geblesseerden waren ook nog eens spelers met aanvallende kwaliteiten, waardoor de bezetting in de voorhoede een behoorlijke uitdaging was voor de trainer om tot een passende opstelling te komen.

Gelukkig zouden Fabian en Daniel van de Jo15-1 later aansluiten, waardoor we in ieder geval toch nog 2 wissels op de bank zouden hebben. Vooraf gezien was dat zeker prettig in deze lastige uitwedstrijd. KCVO stond immers lange tijd op de 2e positie van de ranglijst. Vorige week had het team uit Vaassen echter verloren en was daardoor enkele plaatsen gezakt en daarom zeker gebrand op een overwinning. En hoewel het Sinterklaastijd is waren wij niet echt in de stemming om cadeautjes weg te geven. Tenminste die stemming dacht ik te bemerken in de kleedkamer voorafgaande aan de wedstrijd, maar misschien moet ik even een bezoekje aan de opticien brengen, want ik had het niet helemaal goed gezien. Die stemming leek in de beginfase van de wedstrijd namelijk heel snel omgeslagen. Als we het over vrijgevigheid hebben, dan was Sinterklaas vergeleken met ons, een grote gierige ouwe man. In de eerste 5 minuten mocht KCVO namelijk al 2 enorme cadeautjes uitpakken en stonden we tegen een 2-0 achterstand aan te kijken. Persoonlijk vind ik het een goede en sociale eigenschap als je andere mensen wil plezieren, maar ik vond deze vorm van vrijgevigheid echt een beetje te ver gaan. Iedere trainer herkent deze situatie wel, dat je je heel even Hans Kraaij waant en je een grote behoefte voelt om met je jasje te gooien. Terwijl ik de rits van mijn jas open deed voelde ik dat de weersomstandigheden zich nou niet echt leenden voor het gooien met jasjes. Shit, wat nu, dacht de trainer. Dan maar gewoon een ordinaire woede uitbarsting, a la Huub Stevens. Dat leek gek genoeg even te helpen want al snel wist Kelvin met een miraculeus doelpunt de aansluitingstreffer binnen te schieten. Zo, nu zou iedereen wel wakker zijn geschud, dacht de trainer. De tijd van het geven van cadeautjes was nu voorbij. De tijd om de strijd aan te gaan en de achtervolging in te zetten was aangebroken. De trainer onderschatte echter het sociale karakter van zijn team. De spelers van KCVO waren het afgelopen jaar kennelijk wel heel erg zoet geweest, want het team uit Eerbeek vond dat ze nog wel een cadeautje hadden verdiend. En deze hoefden ze niet eens uit te pakken. Het was open huis in de achterhoede en Eerbeek schoot hem er nog net niet zelf in, maar het leek er verdomd veel op. 3-1 en de trainer voelde een volgende “gooi met je jas momentje” aankomen. Dit kon toch  niet waar zijn. De trainer begon zich nu echt zorgen te maken. Wat was hier aan de hand. Hoe kon dit gebeuren?

Niets in de voorbereiding wees op deze onwaarschijnlijke tussenstand. De trainer had voor de wedstrijd, zoals altijd, even bij iedere speler diep in de ogen gekeken en het merendeel van de jongens had met een frisse blik terug gekeken. Hier leek geen drank in het spel. Bij eentje had hij wel wat twijfels, maar het bleef vooralsnog bij een lichte verdenking. De verdachte M.P. gaf zelf als verklaring dat hij niet helemaal lekker was en last van zijn buik had. Volgens mij was er echter veel meer aan de hand, want als M.P. van de spitspositie helemaal omschakelt tot in onze verdediging dan lijkt er iets goed mis. Dat hij daar ook nog één van de goals van KCVO veroorzaakte, versterkte het gevoel dat het goed mis was met  M.P. Wat een karakter van deze jongen dat hij ondanks zijn ernstige ziektebeeld zijn team niet in de steek wilde laten. Hij wist dat ze maar met 11 man waren en was vermoedelijk de avond ervoor met een warme kruik en een kopje kruidenthee extra vroeg naar bed gegaan om hier toch maar te proberen te staan. Die gedachte vervulde de trainer toch met enige trots en als trainer vergeef je dan die enorm waardeloze breedte pass in de voeten bij de tegenstander waar de tegenstander dankbaar gebruik van maakte. In de eerste helft hadden onze backs het lastig met de snelle buitenspelers en op het middenveld had Renzo het niet echt naar zijn zin met de alsmaar diepgaande middenvelders. Aan de ander kant had KCVO het erg lastig met onze Kelvin, die als één van de weinigen vanaf het begin wel scherp was. En dat bewees hij nog maar een keer, door met een geweldig afstandsschot, de aansluitingstreffer binnen te schieten. En zo stond het na een bizarre openingsfase 3-2 en dat na 14 minuten. Daarna leek de rest van het team ook te ontwaken en kwamen we beter in de wedstrijd.

In de rust werd Fabian ingebracht voor Renzo, die het in de omschakeling erg lastig had vandaag. Misschien had M.P. hem aangestoken, waaroor zijn energieniveau het niet toe liet om verdedigend zijn werk op te knappen. Voor Fabian een mooie uitdaging om zich te meten met spelers van een oudere leeftijdscategorie. Spelen met een hogere weerstand dat is waar je als speler beter van wordt. In de rust informeerde de bezorgde trainer nog even naar de toestand van onze patiënt M.P. Hij voelde zich nog steeds niet lekker en hij had zelf de diagnose van een opkomende buikgriep gesteld. Dat was een tegenvaller, want zo hielden we helemaal geen aanvallers meer over. We zouden het nog even 10 minuten proberen en dan zouden we voor nood Mats doorschuiven naar de spits en Daniel in brengen in de verdediging. Niet ideaal, maar we konden natuurlijk geen risico nemen met die arme jongen. Onderweg naar het veld gaf M.P. echter aan dat hij toch wilde proberen het toch vol te houden. Ik moet me even vermannen, even doorbijten waren zijn memorabele woorden. Wat een prijzensaardige instelling, wat een karakter en wat een verantwoordelijkheidsgevoel. De trainer kreeg er een brok van in zijn keel.

Hier kunnen nog heel wat jongeren een voorbeeld aan nemen. De afgelopen weken hoorde ik dat er diverse jeugdleden het lidmaatschap hadden opgezegd, zo midden in het seizoen. Je teamgenoten, je trainer en leiders in de steek laten en zelfs niet de moeite nemen het nog even 2 wedstrijden vol te houden tot aan de winterstop en daarmee de coördinatoren opzadelen met grote problemen. Dat had ik vroeger thuis niet hoeven te flikken. Dan had ik wel een lesje verantwoordelijkheidsgevoel gehad van mijn ouders. Tegenwoordig is het echter in om je kinderen te  pamperen, en ze ten aller tijden hun zin te geven. Daar worden ze namelijk lekker weerbaar van totdat ze wat ouder worden en in de grote boze wereld erachter komen dat niet alles gaat zoals zij willen en dat er ook echt dingen moeten gebeuren in het leven die niet altijd even leuk zijn. Kies dan een individuele sport i.p.v. een teamsport zou ik zo zeggen maar maak wel af waar je aan begint. Daar verdien je meer respect mee wat mij betreft.

M.P. is wat dat betreft uit een heel ander hout gesneden zo leek het. Iemand, die ondanks zijn mysterieuze maagaandoening, zijn teamgenoten niet in de steek laat. Toch had de trainer nog wel zijn bedenkingen. De ietwat kleine bloeddoorlopen waterige oogjes, die vreemde aceton achtige lucht die om hem heen hing waren toch niet echt symptomen die hoorden bij een buik- of maagkwaal. Allemaal symptomen die eigenlijk meer wezen op de ordinaire ziekte van Heineken. Hem wisselen zou dan eigenlijk een beloning zijn. Bovendien zaten we al schaars in de aanvallers. Na 10 minuten in de 2e helft was het tijd voor de volgende wissel. Omdat we nog tegen een 3-2 achterstand aan keken lieten we de verdachte M.P. in de spits staan en kwam Daniel er in op zijn vertrouwde plek centraal achterin voor Oliver. Onze backs hadden in de 2e helft wat meer grip op de snelle aanvallers van KCVO en Mats is met zijn lengte altijd handig als we noodgedwongen 1 op 1 wilden gaan spelen om nog wat te forceren. Zo gezegd zo gedaan. Daniel van de JO15-1 viel geweldig in. Verdedigend goed, rustig in de opbouw en beschikkend over een uitermate goede timing waardoor hij op de juiste momenten instapte.

Voor het laatste halfuur maakten we ons op voor een slotoffensief, op zoek naar de gelijkmaker. En die kwam er ook. En weer was het Kelvin die van afstand met wederom een mooie treffer voor de 3-3 zorgde. Zijn 3e treffer van de wedstrijd. De trainer van KCVO had dat ook opgemerkt en wisselde de tegenstander van Kelvin en haalde één van zijn snelle aanvallers terug naar de backpositie.  Even later werd een middenvelder opgeofferd en werd de andere snelle aanvaller op het middenveld geposteerd. Gezien de verdedigende wissels, leek het erop dat KCVO het gelijke spel over de streep wilde gaan trekken.  Eerbeek wilde nog wel voor de overwinning gaan, maar helaas zat dat er niet meer in. Na een dramatische start hebben we ons uiteindelijk nog goed hersteld. Met een hattrick werd Kelvin tot man of the match gekozen. Als lezer zou je denken dat M.P. ook een kanshebber zou zijn op deze titel, maar gezien zijn wonderbaarlijk snelle herstel, leek het wel een heel bijzondere buikgriep te zijn, die vermoedelijk de avond ervoor in de BHOELE is ontstaan.

Met alweer het 5e gelijke spel in deze competitie vallen we met de JO17-1 behoorlijk in herhaling. Volgende week spelen we onze laatste wedstrijd voor de winterstop om 12.30uur thuis tegen WSV, waarmee we de najaarscompetitie positief willen afsluiten. Een najaarscompetitie, waarin we voetballend gezien echt wel stappen hebben gemaakt. Een groeiproces die we in de voorjaarscompetitie voort willen zetten met als doel die gelijke spelen om te zetten in overwinningen. Dan zullen we iedere wedstrijd scherper moeten beginnen als tegen KCVO, minder wisselvalliger zijn als in de najaarscompetitie. Maar misschien wel de grootste uitdaging is om een zekere M.P. op vrijdagavond op tijd en fris en fruitig in zijn bedje te krijgen, zodat er geen buikgriepjes meer gefaked hoeven te worden en hij echt een voorbeeldfunctie kan vervullen voor de jongste jeugd.

p.s. Complimenten voor de jongens van de JO15-1, die het weer fantastisch hebben gedaan. Bedankt voor de hulp!!!!

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!